Leo van den Ende
Ruine van Teijlingen Voorhout

In dit voorjaarsgezicht zie je de ruïne van Slot Teylingen in Voorhout, statig en stil als een wachter uit een ver verleden. De ronde waterburcht, ooit een trots kasteel uit het begin van de 13e eeuw, staat hier midden in de bloeiende bollenvelden.

De kleuren waaieren als tapijten over het land: banen wit, geel, rood en diep paars die tot tegen de oude muren lijken te lopen.

De ruïne draagt nog altijd sporen van haar geschiedenis. Na de verwoestende brand in 1676 werd Slot Teylingen niet meer herbouwd. Wat rest, is de indrukwekkende ringmuur met de hoge toren, een stille herinnering aan riddertijd, macht en verval. In 1745 deed de ruïne zelfs nog dienst als gevangenis, een detail dat de plek iets plechtigs en ingetogens geeft.

Aan de voet van de muren ligt de brede slotgracht, waarin het baksteen zich zacht weerspiegelt. Het water is kalm, alsof het de eeuwenlange verhalen zorgvuldig bewaart. Een eenzame figuur in het veld werkt tussen de bloemen; een eenvoudig tafereel dat de grootheid van het verleden met het rustige ritme van het land verbindt.

Met lichte penseeltoetsen en warme tonen vangt Leo van den Ende hier een bijzonder spanningsveld: de kwetsbare schoonheid van het voorjaar rond 1850 van de Ruïne van Teylingen, en het onwrikbare besef dat geschiedenis blijft, hoe de tijd ook voorbijtrekt.