Hans Spinnler
Death during tea

Je kijkt een kamer binnen waar de tijd lijkt stil te staan en toch is er net iets onherroepelijks gebeurd. Tegen een felgele wand zit een man ineengezakt op de grond. Hij draagt een uniform met goudkleurige knopen. Zijn hand klemt bij zijn borst, waar een donkere bloedvlek door het stof heen kruipt. Zijn blik is dof, alsof hij niet meer precies begrijpt hoe het zover heeft kunnen komen.

Midden op de gele wand is een bloedspat neergekomen. Het spat uiteen, alsof het verhaal zich in één seconde heeft losgerukt uit de stilte. Links hangt een donkere strook, bijna als een gordijn, met bovenin een streng rood teken, een schorpioen, dat als een waarschuwend symbool blijft hangen.

Rechts staat een porseleinen theeservies keurig opgesteld. Fijne schilderingen van dansende figuren tooien de kopjes en potten. Het porselein glanst rustig, alsof het niets merkt van het drama ernaast. Thee en dood in één ruimte: het alledaagse en het noodlottige raken elkaar hier zonder schaamte.

Naast het servies loopt een kolom met roodgeschreven zinnen, half leesbaar, half overschilderd. Daartussen duikt een oude zwart-witfoto op van een man met helm. Een roos is ertegenaan gezet, als een haastig aangebracht eerbetoon of misschien juist als een ironische noot. Over de randen heen krioelen patronen, tekens, vlekken in inkt: als restanten van gedachten die nergens anders heen konden.

Het geheel voelt als een collage van herinneringen, oorlog, huiselijkheid en gekraste dagboekbladzijden. Spinnler speelt met contrasten: orde en chaos, sierlijk porselein en rauw geweld, een stil moment en een beslissende klap.

En terwijl je blijft kijken, schuift er iets naar binnen wat moeilijk in woorden is te vangen: de vraag hoe dicht het gewone leven en het einde soms naast elkaar kunnen zitten, zelfs tijdens een kop thee.

Hans Spinnler (1952)
Hans Spinnler, door vrienden vaak “Spinn” genoemd, tekent al sinds zijn tienerjaren. Na de middelbare school wilde hij naar de kunstacademie, maar werd afgewezen. Dat onverwachte “nee” zette hem eerst aan het zwerven door Europa, en daarna aan het nadenken: wat wilde hij werkelijk? Het antwoord bleef terugkomen: tekenen en schilderen.

Met een flinke portie moed nam hij ontslag, betaalde zijn huur vooruit en begon met pen, inkt en volharding. Om rond te komen deed hij allerlei klussen, tot hij een vaste baan vond als technicus bij een reizend theatergezelschap. Jarenlang verdeelde hij zijn tijd tussen het theater en zijn atelier. Sinds zijn pensioen werkt hij bijna dagelijks in dat atelier; rustig, geconcentreerd, alsof dit altijd al zo bedoeld was.

In zijn werk speelt tekst een opvallende rol. Soms als betekenislaag, soms puur om het grafische ritme, soms als structuur die het beeld draagt. Ideeën duiken vaak op uit dingen die hij leest of toevallig tegenkomt, Tibetaans sjamanisme, bijvoorbeeld, waar vogels boodschappers zijn tussen mensen en goden. Bij Spinn wordt zo’n thema geen uitleg of theorie, maar een helder beeld: een sjamaan, een beschermende mantel, vogels die een gesprek openen met het hogere.

Spinnler werkt met weinig middelen, maar met gevoel voor compositie en techniek. Zijn schilderijen en tekeningen hebben iets openhartigs: niet schreeuwerig, wel uitnodigend. Hij zegt zelf dat hij niet precies weet of hij “echt” kunstenaar is, hij doet wat hij doet, en dat is al werk genoeg. Misschien ligt daar juist de kern: hij heeft een talent meegekregen en weet anderen ermee te raken.

Wie hem hoort zeggen: “Kunst is leven, leven is kunst”, een uitspraak waar hij ooit zijn wenkbrauwen bij optrok, merkt dat die zin in stilte met hem is meegegroeid. Zoals een goede levensles betaamt.