Rob van Assen
De Hogeweg in jaren zestig

Een echte winterdag aan de Hogeweg in Noordwijk, zoals velen die zich nog haarscherp herinneren. Het land ligt onder een zachte deken van sneeuw, het riet langs de sloot is verstild door de vorst en boven het witgrijze landschap trekt een vlucht ganzen in keurige V-formatie voorbij, alsof ze het ritme van de dag bepalen.

Op het ijs zelf is het een wereld van plezier. Kinderen scheren lachend over de bevroren sloot, sommigen wat wiebelig, anderen al met de vaste slag van doorgewinterde schaatsers. Aan de kant staat een vader, handen in de jaszakken, kraag hoog tegen de kou, tevreden toe te kijken hoe zijn kinderen hun rondjes draaien.

Links aan de waterkant staan de huizen die zo kenmerkend waren voor dit deel van de Hogeweg: het bescheiden bakstenen huisje en daarnaast het grotere witte woonhuis, beide met daken waarop de sneeuw in plakken is blijven liggen. Verderop, aan de horizon, staat nog een eenzame huis die over de velden uitkijkt.

Rob van Assen vangt hier niet alleen het beeld van de plek, maar vooral het gevoel van die tijd: de eenvoud, het buurtse samenkomen, het geluid van ijzers op het ijs en het kindergejoel dat ver draagt in de koude lucht. Een winter zoals je die vandaag nog maar zelden ziet.