Rob van Assen
Hoefsmid Mooijekind in 1915

Voor de oude smederij aan de Nicolaas Barnhoornweg speelt zich een alledaags, maar warm tijdsbeeld af uit het Noordwijk van rond 1915. Rob van Assen heeft hier een vak dat ooit tot het kloppend hart van het dorp behoorde, zorgvuldig in olieverf gevangen.

Voor de openstaande groene deuren staat een rustig, goudbruin werkpaard. Het dier wordt vastgehouden door een man die, aan zijn houding te zien, dit ritueel al zijn leven lang meemaakt. Zijn blik gaat richting de hoefsmid, C. Mooijekind, wiens naam fier op het rood-witte bord boven de smederij prijkt: “Gediplomeerd Hoefsmid”.

Mooijekind buigt zich geconcentreerd over de opgetilde achterhoef. In zijn leren schort, met hamer en vijl binnen handbereik, is hij het toonbeeld van ambacht en routine. Voor hem staat het aambeeld klaar, terwijl een open houten gereedschapskist de vertrouwde werktuigen toont die dag in dag uit dienst deden.

De klinkers onder hun voeten zijn donker geworden van het jarenlange smidswerk, vuur, ijzer en hoefijzers die er honderden keren hebben gelegen.

De smederij van Mooijekind was in deze jaren een onmisbare plek in het dorp. Het beslaan van paarden vormde zijn belangrijkste bron van inkomsten, zeker in een tijd waarin paard en wagen het straatbeeld nog bepaalden.

Later werd het pand verbouwd, maar de familie Mooijekind bleef er nog lang wonen, als stille erfgenamen van een verdwenen vakmanschap.

In dit schilderij voel je hoe het ooit was: een dorp waar iedereen elkaar kende, waar vakmanschap nog in de open lucht klonk, en waar een hoefsmid als Mooijekind een vertrouwd gezicht was voor mens én paard.